امیر حسین خاطری

غم تنها ترین تنهای دنیا

                                تویی زیباترین زیبای دنیا

تو مثل امید یک قناری

                               قراری بر دل هر بی قراری

منم یلدای بی پایان عاشق

                                تو بودی مرحم زخم شقایق

تویی لالایی خواب خوش آواز

                                بالم را مشکن در اوج پرواز

نگاهت را می پرستم ای نگارم

                                 فدای تار مویت هر چه دارم

بی نگاهِ عشق مجنون نیز لیلایی نداشت
بی مقدس مریمی دنیا مسیحایی نداشت

بی تو ای شوق غزل‌آلوده‌یِ شبهای من
لحظه‌ای حتی دلم با من هم‌آوایی نداشت

آنقدر خوبی که در چشمان تو گم می‌شوم
کاش چشمان تو هم اینقدر زیبایی نداشت!

این منم پنهانترین افسانه‌یِ شبهای تو
آنکه در مهتاب باران شوقِ پیدایی نداشت

در گریز از خلوت شبهایِ بی‌پایان خود
بی تو اما خوابِ چشمم هیچ لالایی نداشت

خواستم تا حرف خود را با غزل معنا کنم
زیر بارانِ نگاهت شعر معنایی نداشت

پشت دریاها اگر هم بود شهری هاله بود
قایقی می‌ساختم آنجا که دریایی نداشت

پشت پا می‌زد ولی هرگز نپرسیدم چرا
در پس ناکامیم تقدیر جاپایی نداشت

شعرهایم می‌نوشتم دستهایم خسته بود
در شب بارانی‌ات یک قطره خوانایی نداشت

ماه شب هم خویش می‌آراست با تصویرِ ابر
صورت مهتابی‌ات هرگز خودآرایی نداشت

حرفهای رفتنت اینقدر پنهانی نبود
یا اگر هم بود ، حرفی از نمی آیی نداشت

عشق اگر دیروز روز از روز‌گارم محو بود
در پسِ امروز‌ها دیروز، فردایی نداشت

بی تواما صورت این عشق زیبایی نداشت
چشمهایت بس که زیبا بود زیبایی نداشت

فرصت زندگی نیست با این پرهای بسته

مردم از هجر توي اي يار جفا كار بيا                        

به تماشاي اسير من بيمار بيا

عمر من طي شده در پاي درخت غم عشق      

تا كي اين نخل ستم ديده بار بيا

دلم از آتش هجر تو كباب است بيا     

همچو موي سيهت درتب و تاب است بيا

منم آن شمع جگر سوز كه در مجمر عشق

جانم از پرتو روي تو مذاب است بيا

خيال  ترك من بي نوا مكن هرگز

كه فكر دوري تو درد بي امان من است

گمان مبر كه رود خاطر تو از نظرم   

حديث حسن تو ذكر دل و زبان من است

هيچ داني كه اسير تو دل زار منست  

روز شب منتظرت ديده خونبار منست

دل بيمار مرا حاجت درمانش نيست   

نغمات نفس پاك تو تيمار منست

اجازه هست عشق تو رو تو كوچه ها داد بزنم؟             
رو پشـت بـــــوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟
اجازه هست كه قلـبمو برات چراغونی كنم؟
 پیش نگاه عاشقت،چشـــــمامو قربونی كنم؟
اجازه میدی تا ابـد سر بزارم رو شونه هات؟
روزی هزار و صـد دفه بگم كه میمیرم برات؟
اجازه میدی كه بـگم حرف ترانه هام تویی؟
دلیل زنده بودنـــــم ، درد بهانه هام تویی؟
اجـــازه هست تا تـه مـرگ منتظر تو بشینم؟
 تو رویاهــای صورتیم، خودم رو با تو ببینم؟
اجازه هست جار بزنم بگم چقد دوست دارم؟
بگم می خـــوام بخاطرت سر به بیابون بزارم؟
اجازه میدی قـصه هام با عشق تو جون بگیره؟
چشمای عاشقـــم واست روزی هزار بار بمیره
اجازه میدی عشقـــمو همش بهت نشون بدم؟
پیش زمین و آسمــون واسه تو دس تكون بدم؟
اجازه میدی كه فقــــــط تو دنیا با تو بمونم؟
هر چی كه عاشقانه بــــود به خاطر تو بخونم؟
اجازه هست پناه من گــــــرمی آغوشت بشه؟
هر اسمی جز اسم خودم ،دیـگه فراموشت بشه؟
اجازه هست ؟ بگو كه هست ، من همشو دارم میگم 
با تو به آسمون میرم ،با تـــــــــــــو یه آدم دیگم
اجازه میدی كه بگم ،من مال تـــــــو،تو مال من؟
من از تو خواهش می كنم كه زیر وعـــده هات نزن
اجـــــــازه تـــو دست تـــو ،اجازه من دست تـو
خنده من خنـــــــده تو ،شكست من شكست تـو

دوستت دارم به چشمانی كه رنگش رنگ شبهاست

به آن نازی كه در چشم تو پیداست

به لبخندی كه چون لبخند گلهاست

به رخسارت كه چون مهتاب زیباست

به گلهای بهار و عشق و هستی

به قرآنی كه او را می پرستی

قسم ای نازنین تا زنده هستم

تو را من دوست دارم....میپرستم
 

ای قلم یاریم کن تا بنگارم نامه عشاق بر صفحه سفید. بگویم از دلهایی که عاشق شده اند. قدمهایی که عشق را احساس کردند و قلبهایی که برای هم و به عشق هم می تپند.یک روز صبح چشمهایم را که باز کردم یادم افتاد که هنوز کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم گلدانهای یاسم را کنار پنجره بگذارم .با ابرها راه بروم .آرام و بی صدا با آرزوهایم به دیدن یار عاشق بروم.عکس مادرم را ببوسم.دلهایی را که شکستم ام از نو بسازم.چشمهایی را که ندیده ام به دقت ببینم.صداهایی را که نشنیده ام صمیمانه در آغوش بگیرم و یک بار دیگر در ساحل پر از گوش ماهی و صدف بایستم و مشامم را از عطر تازه موجها پر کنم و سرانجام باید خدا را سپاس بگویم که اجازه داد عاشق باشم.با .....عاشق شوم و زندگیم در میان رویاهای معصوم بگذرد. ای فرشته مهربان از خداوند بزرگ بخواه فرصتی دیگر به من بدهد فرصتی برای دوست داشتن یک روز اصلا کافی نیست باور کن هنوز بهش نگفتم دوستش دارم. به اوکه هر روز عطر نفسهایش مرا زنده نگه میدارد.

خدا داند که ما رویا پرستیم

                                       به بی مانندی چشم تو مستیم

تو را دلهای عاشق می شناسند

                                       فدای چشم مستت ما که هستیم

قصه عاشقانه

 

  تک ستاره قلبم  

این متن رو تقدیم میکنم به تک ستاره قلبم چون با اون طعم واقعی عشق رو چشیدم و برام یه دنیاست زندگی با ۲۰۲

دیگر از عاشقی رد کرده ام امشب

روی هر چه عشق را کم کرده ام امشب

طاقتم از حد برون شد بعد از این عشق پنهان وجودم را ببین

عاشقم انکار نتوانم دگر

جز تو سودایی ندارم من به سر با صدایت ساز لالایی زدم

خوابها را رنگ رویایی زدم

چشمهایت را ستاره می کنم وقت شب آن را نظاره می کنم

خسته ام از این همه دلواپسی

از تمام لحظه های بی کسی بی من وتو روزها شب می شوند

تو تمام عشق گمنام منی من شراب کهنه جام توام

مستی گلگون لبهای توام تو بهانه ترانه منی تو همانی تک ستاره منی                          

از آن لحضه که تو را با چشمهای عاشقانه دیدم به دلم نشست و شدی تنها بهانه من تا با آمدنت به شبهای تار من نور امید بدهی و در آن لحضه که تو را احساس کردم با تمام وجودم گفتم : دوستت دارم ۲۰۲ جان

ای کاش همچو شبنمی از چشمان زیبایت بر صورت پر رازت جاری می شدم و آن را بوسه باران می کردم .

مي دوني چرا وقتي ميخواي بري تو رويا چشماتو ميبندي؟ يا وقتي گريه کني چشما تو ميبندي؟ حتي بخواي کسي روببوسي چشماترو مي بندي؟ چون قشنگترين چيزهاي اين دنيا قابل ديدن نيست

 بگذار ابريترين شعرهايم را با غريب ترين لهجه بخوانم
اين عادت من است كه هر غروب بر ايوان دلتنگيم مي نشينم
و خويش را مرور مي كنم....

شبهاي زمستاني قلبم را چراغي  نيست و ظلمت روحم را،
روشنايي ودر انزواي  تنهائيم كور سوي  اميد را نمي بينم
چه بس شبها كه دلتنگي صورتم  راشسته و خواهد شست
وچه بسيار روزهايي كه بي قرارت بودم ولي ...
غم هجران  لحظه به لحظه به مرگ نز ديكترم خواهد كرد
وهيچ كس راز دلتنگيهايم را نخواهد فهميد وهيچ چيز برلب
نخواهم آوردچرا كه من گر فتار سنگيني سكوتي هستم كه
 گويا قبل از هر فريادي لازم است...

نسيم دلنواز و روح انگيز عشق را تا آخرين لحظه حيات  در دل نگه ميدارم تا در آن  لحظه هم عاشق باشم و در آخرين برگ خداحافظي ام مي نگارم:

عشق برايم يك عادت بود،يك حاجت بود كه من ازمعبودم گرفتم و به محبوبم هديه كردم

براى امروز و فردا عهد مى بندم , نهايت شادى را به تو هديه كنم عهد مى بندم نه در صداقت تو شك كنم و نه بى اعتماد بلكه حيات تورا با رشد و ژرفاي بيشترى غنا بخشم , عهد مى بندم هرگز تلاش نكنم تا تو را تغيير دهم بلكه تغييراتى را كه خود ِ میپذيرى بپذيرم و محبت تو را مى پذيرم بى آنكه دغدغه فردا داشته باشم , چون میدانم فردا بيش از امروز دوستت خواهم داشت

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد نمی خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت ولی آنقدر مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكی سازد گلويم سوتكی باشد به دست كودكی گستاخ و بازيگوش و او يكريز و پی در پی دم گرم خودش رادر گلويم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد بدينسان بشكند دائم سكوت مرگبارم را "دكتر علي شريعتي " 

هيچ وقت دل به کسي نبند…

چون اين دنيا اين قدر کوچيکه که توش دو تا دل کنار هم جا نميشه ...

ولي اگه دل بستي…… هيچ وقت ازش جدا نشو چون اين دنيا اينقدر بزرگه که ديگه پيداش نميکني…

نمي دانم محبت را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود
بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود
بـر چه ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود
بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود
وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم که هـرگز سـنگ نشود

بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنارش باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید...
هیچ کس لیاقت اشک های تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد ... باعث ریختن اشک های تو نمی شود...
تنها دوراه برای مواجهه با مشکلات وجود دارد : یا آنها را عوض کنید و یا شیوه نگریستن به آنها را تغییر دهید ....
دیگران را دوست بدارید،منتظر نباشید آنها شما را دوست بدارند..
شادمان شدن آسان است اما شادمان ماندن دشوار...
نباید دنبال خوشبختی بود باید آن را اتفاقی در راه پیدا کرد...

 گویند غروب جایی است که آسمان زمین را می بوسد

من امشب برای تو غروب می کنم کجایی ای آسمان من؟؟!

کاش می شد مثل یک حس لطیف لا به لای آسمان پر نور شد

کاش میشد چادر شب را کشید از نقاب شوم ظلمت دور شد

کاش می شد از میان ژاله ها جرعه ای از مهربانی را چشید

در جواب خوبها جان هدیه داد سختی و نامهربانی را ندید

کاش میشد با محبت خانه ساخت یک اطاقش را به مروارید داد

 

تو بگو جز تو کدوم رود
ناجی ِ لب تشنگی بود 
جز تو آغوش ِ کدوم باد
سایه گاه ِ خستگی بود
بی تو باید، بی تو باید
تا نفس دارم ببارم
من برای گریه کردن
شونه هاتو کم می یارم
چشم تو با هق هق ِ من
با شکستن آشنا نیست
این شکستن بی صدا بود
هر صدایی که صدا نیست
ای رفیق ِ ناخوشی ها
این خوشی باید بمیره
جز تو همراهی ندارم
تا شب از من پس بگیره
با تو بدرود ای مسافر
هجرت ِ تو بی خطر باد
پر تپش باشه دلی که
خون به رگ های تنم داد

سلام قشنگم امشب حس عجیبی دارم خیلی دلتنگتم خانمی تا آخردنیا باهاتم قشنگم هیچوقت تنهام نذار چون ۱۱۳ فقط با ۲۰۲ معنا خواهد یافت دوست دارم عشق من.   

اون که هنوز دوست داره منم عزیزو نازنین         

منم که از غمت شدم عاشقترین مرد زمین

منم همون که بیتوشد تنهاترین شاعر شهر          

اما روحلقه ی دلش جز تو کسی نشد نگین

دوستت دارم گلم

عشق آه که هر کس در هر گوشه و کناری می کوشد تا به گونه ای ،

 گرمای دلپذيرآن را در قلب خود حس کند. مگر خود تو بارها با چشمانی پر از

 اشک به آسمان چشم ندوخته ای و آهی از دل نکشيده ای؟؟

به راستی چند بار از سر کوچه يا خيابانی گذر کرده ای و نگاهی آغشته به

درد به آن انداخته ای؟؟ چند بار در نيمه های شب دست به سوی ستارگان

 گشوده ای تا سوار بر بال روياهايت ، لطافت وجود معشوق را بر سر

 انگشتانت حس کنی؟؟؟ عاشقی دردی است که بی آن ، نه من ، نه تو و

 نه هيچ انسانی را که قلبی در سينه داشته باشد، يارای گذر دوران

زندگانی نيست. دردی است که زيبايی اش را چه آسان می توان در نگاه

عاشق ديد و نوای اميد بخشش را در تپش قلب او شنيد.. عاشقی

 زيباست.همچون لحظه ی ديدار،عاشقی زيباست..... و عاشقی بس

زيباست. ***** دوست دارم عشق من ۲۰۲

بذار يواش شروع كنم سلام گلم . همنفسم 

آرزوهام راضي شدن ديگه بهت نمي رسم

گفتم چيا گفتي بهم؟ گفتي كه آينده داري 

دنيا همش عاشقي نيست گريه داري. خنده داري 

گفتم كه گفتي من باشم به لحظه هات نمي رسی 

به قول دل شايد دلت گرو باشه پيش كسي

خلاصه گفتم كه چشات قصدرسيدن نداره 

روياها كاله و دسات خيال چيدن نداره 

گفتم كه گفتي زندگيت غصه داره . سفر داره 

هم واسه من. هم واسه تو. با هم بودن خطر داره 

گفتم تو گفتي روياها مال شباي شاعراست 

شهامتو كسي داره كه شاعر مسافراست 

مسافرا اون آدمان كه با حقيقت مي مونن 

تلخياشو خوب مي چشن . غصه هاشو خوب مي دونن 

گفتم فقط مي خواي واست يه حس محترم باشم 

عاشقيمو قايم كنم تو طالع تو كم باشم 

گفتم كه گفتي ما دوتا به درد هم نمي خوريم 

ولي يه جا مثل هميم. هر دو مون از غصه پريم 

گفتم تو گفتي مي تونيم يادي كنيم از همديگه 

اما كسي به اون يكي ليلي و مجنون نمي گه 

گفتم تو گفتي سهممون از زندگي جداجداست 

حرف تو رو چشم منه ..اما اينام دست خداست

هر چي كه تو گفته بودي گفتم به دل بي كم و بيش

حال خودم؟ نه راه پس مونده برام . نه راه پيش 

دلم كه حرفاتو شنيد . اول كه باورش نشد 

ولي نه. بهتره بگم .نفهميدش . سرش نشد 

يه جوري مات و غمزده فقط به دورا خيره شد 

رنگ از رخش . نه نپريد . شكست و مرد و تيره شد 

بلور روياهام ولي . چكيد مثله خواب تگرگ 

آرزوهام از هم پاشيد . رسيد ته كوچه مرگ 

راستش ازم چيزي نموند . به جز همين جسم ظريف

خوب مي دوني چي ميكشه غريب تو خونه حريف 

نگي چرا نوشته هام لطيف و عاشقونه نيست

روياو آرزو كه هيچ . حتي دل ديونه نيست

دوست دارم . چه توي خواب . چه توي مرگ و بيداري

فداي يه تار موهات . كه منو دوستم نداري

مواظب آدما باش . زندگي گرگه مهربون

خداي روياي منم . هنوز بزرگه مهربون

        ساحل دریا   

تو چشاش حلقه ي عشقه توي قلبش غم دنيا  

               منتظر به راه مي ياره تا بياد امروز و فردا

                                باورش نمي شه عشق و همه دنياش زيرآبه  

تنها مونده توي ساحل زندگي براش عذابه تنها يي براش عذابه

               خاطرات لب دريا ديگه از يادش نمي ره     

                                 همه دنياش زير آب و خودشم به غم اسيره

دست اين رحم زمونه عشقشو برده به دريا  

              حالا از خودش ميپرسه ميادش آياوآيا

                                 عاشقي که تنها باشه توي دنيا نميمونه   

دل عاشق رو شکستن شده کار اين زمونه

               خاطرات لب دريا ديگه از يادش نميره   

                                   همه دنياش زير آب و خودشم به غم اسيره

هرگز از يادش نميره  

          از غم دوريش ميميره   

       از مـــــــن نـــــپــــــرس چـــقـــدر دوســتــــت دارم ....

                            اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیسـت

                            به من نـــگو که چگونه بي تو زيستــن را تمـــرین کنم

                            مگر مـــاهـــي بيــــرون از آب مي‌تواند نفــــــس بکشد

                           مگر مي‌شود هوا را از زندگيم برداری و من زنده بمانم

                                         بـــگو معــني تــمـرين چــيـســـت؟                                                                                           

                                          بريدن از چه چيز را تمرين کنم؟        

                                           بـــــــريــــدن از خـــــــودم را؟                                                                   

                            مگـر هـــميـــشه نگفـتــم که تو هم پــــاره اي از تــن مـــنــــي ...                                 

                           از من نپرس که اشکهايم را براي چه به پروانه ها هدیه می دهم    

                           هـــــمــه مي‌دانـــنــــد که دوري تـــــــو روحــــــــم را مــــی آزارد  

                           تو خود پـروانه‌ها را به من سپرده بودی که مـيـهمـان لحظه‌هاي

                           بـــــــــــــــــــــــــي کــــســــــــــــــــــــي ام بــــــــاشــــــــــــــنــــــــد 

                           نگــــــاهــــت را از چشمــم بر ندار مرا از من نگیــــر ...  

                           هـــــوای ســـــــــرد ایــنـــجا رو دوســـــــت نـدارم

                           مــــــرا عاشقــــانه در آغــــوش بگـیر که سخـت تنـهام

آدمک آخر دنياست بخند

         آدمک مرگ همينجاست بخند

                            دست خطي که تورا عاشق کرد

                                              شوخي کاغذي ماست بخند

                                           آدمک مست نشوي گريه کنی

                                     کل دنيا سراب است بخند

           آن خدايي که بزرگش خواندی

 بخدا مثل تو تنهاست بخند...

می خوام از تو بنویسم ،که نگی رفتی نموندی

                                       نگی بی وفا شدی ، توی راه نرفته موندی

 می خوام از تو بنویسم ، که نگی طاقت نداشتی

                                          نگی تا اخر رویا ، منو تنها جاگذاشتی

اخه این مرام من نیست ، غم تو لحظه هات بیارم

                                            اگه حتی بی بهونه ، اشکامو هدیه بیارم

توی این قلب غریبم ، تا همیشه یادگاری

كاش قلبم درد پنهاني نداشت. چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش برگه هاي آخر تقويم عشق ، خبر از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را بي خطر پيمود و قرباني نداشت

كاش ميشد عشق را تفسير كرد. دست و پاي عشق را زنجير كرد

كاش يا رب آشنايي ها نبود

يا به دنبالش جدايي ها نبود . . .